nevin gedik - 10/05/2011 18:24

merhaba ben çalışan anne olarak tuanaya hep annane babanne baktı 3 yasındatken kıreşe verdik ilk günleri hep ağlıyordu bende çok üzüluyordum nasıl alışacak diye ama fatma oğretmenin ve serpil ağretmenin hakkını ödeyemem iyiki sizler varsınız sizleri çok seviyoruz kıreşimizdende cok memunuz

AYNUR SAR - 21/07/2010 23:18

Küçücük yavruma benim gibi kimse bakamazdı...Ağlayarak gitmiştim ilk görüşmeye, başlatmak zorundaydım hiç istemesemde..Sanki sadece benim oğlumdu annesinden ayrı kalacak..Ama gördüğüm sıcacık ortam, çocuklara verilen eğitimle birlikte önce sevgiydi çünkü sevgiye ihtiyaçları var bana göre.Hemen karar verdik ve başladık.Şimdi çok memnunum gözüm hiç arkada kalmıyor.Biliyorum ki Bartu da çok mutlu. Teşekkürler kırmızı çilek....

Serpil Bolaca - 16/06/2010 00:17

"Allahım..yine mi.." diye başladım tam iki buçuk ay boyunca güne..benim bebeğim de böyleydi işte..belki başkaları da aynı şeyleri yaşadı ama anneler bilir ki aslında her çocuk ayrı bir dünyadır ve hepimizin yaşadığı zorluklar farklıdır..buna rağmen ortaklık kurarız ve bu bizim içimizi rahatlatır..içimizi rahatlatan bir şey daha vardır..çocuğumuzun iyi ve güvende olduğunu bilmek..özellikle biz çalışan anneler için bu vicdanımızı daha çok rahatlatan bir durumdur..(gerçi bütün anneler elbette bunu ister)Bir gün biri bana "anne olmak vicdan azabı çekmektir" demişti.bunu ben de hissettim..bir gün Nevacığım hastaydı ama işe de gitmek zorundaydım..endişeliydim elbette ama ne var ki iş..öğleden sonra telefon ettiler Nevanın ateşi çıktı diye..sanırım dörtlüleri yakıp gittim yuvaya..gittiğimde Neva duştan çıkmıştı..ateşi kırkın üzerine çıkınca ılık duşa sokmuşlardı..üstünü giydiriyorlardı..Neva beni her zamankinden daha erken orada görünce elimi tuttu "anne beni parka götür" dedi..vicdanım o gün minik kızımı keşke evde tutsaydım dedi ama iyiki burada da dedi..onu alıp doktora götürdüm hemen ama o an orada ona şefkat gösterip onu sahiplenen öğretmenlerine öyle minnettardım ki..hepinize teşekkür ederim..